سلام به تو ای  نفسم.سلام به گرمی اون نگاهت می کنم.من خیلی وقته که ندیدمت.دلم خیلی برات تنگ شده.

دلم میخواد ببینمت و هم دلم نمی خواد ببینمت.هر کدوم باسه خودش یه دردیه.

می ترسم اگه نبینمت اون احساسی که نسبت به تو دارم آروم آروم کم و کمرنگ تر بشه و اگه هم ببینمت دوباره درد عشق سراغم بیاد.

دردی که تو هنوز گرفتارش نشدی.شایدم شدی و ما خبر نداریم.به هر حال خودم تو این موندم ببینمت یا نه. پس مجبورم که یکی از اونارو انتخاب کنم.دیدن یا ندیدن مسئله اینست

من دلم میخواد که کمتر تورو ببینم.با کمتر دیدن حداقل مطمئنم که عشقت از دلم بیرون نمی ره و درد عشق هر چند مدت یه بار بیاد سراغم .

اصلا ای کاش هیچوقت هیچ حسی نسبت به تو نداشتم.هیچ حسی به هیچ کسی نداشتم.اصلا من نمی خوام عاشق باشم.باید به می بگم اینارو .آخه هر کسی عاشق بشه به عشقش نمیرسه که.منم می ترسم.دلم نمی خواد تو عشق شکست بخورم.من دلم نمی خواد عاشق باشم.

مجنون عاشق لیلی بود به عشقش نرسید.فرهاد هم عاشق شیرین بود به عشقش نرسید و همین شهریار به عشقش رسید؟...نه

و لاله ای که عاشق شهریار بود. منم همینارو دیدم که نمی خوام عاشق باشم. یا به عبارتی عاشق واقعی

ای کاش این عشق من از اون عشقا نباشه

هر کی بخواد به عشقش برسه باید تمام وجودش رو بزاره باسه معشوقش .تازه اونا هم که به هم نمی رسن.

میگن عاشقا تو دنیای دیگه به هم میرسن ولی من میخوام تو این دنیا به عشقم یا اونیکه دوسش دارم برسم.

آخه اون دنیا یا تو جهنمم یا تو بهشت.اگه تو جهنم باشم که به عشق رسیدن هیچ مفهومی نداره یعنی اصلا نمیشه

اگه هم که بهشتی شدیم که خدا اونجا اینقدر با بنده هاش عشق بازی میکنه که آدما عشق به معشوقه رو رها میکنن وبه معشوقه ی دیگشون که خداست میپردازن.پس به هر حال من دلم میخواد تو این دنیای مادی به عشقم برسم.به نظر شما این چیز زیادیه؟